قرار است در روز چهارشنبه، ۲۱ اردیبشهت و به هنگام بازی تیمهای استقلال و النصر عربستان، باز هم بچه های باغیرت تهرانی برای نشان دادن اعتراضشان به اشغال بحرین، در ورزشگاه آزادی حضور پیدا کنند. بر اساس تجربه ام از حضور در استادیوم آزادی در بازی پرسپولیس - الاتحاد چند نکته به ذهنم می رسد که به نظرم رعایت آنها لازم است:

۱- نمایش دو دستگی تماشاگران ایرانی آن هم جلوی چشمها و دوربینهای بیگانه بسیار دردناک است. لیدرهای تماشاگران طرفدار تیمها، نقش پررنگی در جهت دادن به شعارهای طرفداران تیمها دارند. لیدرها هم با مدیریت باشگاه در تماس هستند. باید به هر نحو ممکن، قبل از بازی، نمایندگانی از معترضان باشند که رضایت مدیریت باشگاه استقلال را از حضورمان در ورزشگاه به دست بیاورند و به تبع آن با لیدرها هم تماس برقرار کنند و اگر امکانش بود همدلی آنها را به دست آورند.

۲- اگر رویه روز ۱۳ اردیبهشت بخواهد ادامه پیدا کند، باز هم ماموران نیروی انتظامی در نقش شرطه های سعودی ظاهر خواهند شد. حضور پر جمعیت معترضان، توانایی کنترل و سرکوب بچه ها را از نیروی انتظامی می گیرد. بنابراین به هر نحو ممکن از همین الآن باید برای حضور بیشتر معترضان در ورزشگاه تبلیغ کنیم. با اس ام اس، ایمیل، کامنت، نماز جماعت مسجد محل و ... چه اشکالی دارد که مثل سفرهای هفتگی برخی مساجد به قم، در روز ۲۱ اردیبهشت اتوبوس یا مینی بوسی تدارک ببینیم تا از مسجد محله مان مردم را به استادیوم بیاورد؟

۳- اگر هر جایگاه تماشاگران را به سه قسمت بالا، میانی و پایین تقسیم کنیم، از نظر تصویری و تبلیغاتی، برتری با بخش پایینی جایگاه و از نظر صوتی، برتری با بخش بالایی است. تقریبا تمام عکسهایی که از بچه های معترض در روز ۱۳ اردیبهشت منتشر شده از بچه هایی است که در پایین جایگاه استقرار پیدا کرده بودند. اگر دقت کرده باشید لیدرها، طبالها و بوقیها به جهت برتری صوتی، در قسمت بالای جایگاهها بودند. بنابراین لازم است برای پر کردن جایگاهها به تساوی، قسمتهای بالایی و پایینی جایگاهها را پر کنیم و بی خیال قسمتهای میانی جایگاهها شویم. پر کردن قسمتهای بالایی بر اساس تجربه قبلی لازم است و اگر خدای ناکرده قرار باشد باشگاه و لیدرهایش، تماشاگران را علیه ما تحریک کنند و به شعار دادن بکشانند، دست بالا را از نظر صوتی از آنها گرفته ایم. ضمنا جمع شدن در یک قسمت جایگاه، پایین یا بالا، حالت غربت و در محاصره قرار گرفته شدن را القا می کند. نتیجه اینکه دسته ای از بچه ها باید در قسمتهای بالایی جایگاهها و دسته ای دیگر در قسمتهای پایینی جایگاهها بنشینند.

نحوه دیگری از تقسیم بندی جایگاهها، تقسیم آنها به دو قسمت چپ و راست است که این تقسیم بندی توسط پله ها صورت می گیرد. نشستن معترضان در یک طرف پله ها و نشستن طرفداران حرفه ای در طرف دیگر پله ها، در صورت تمایل مدیریت باشگاه به ایجاد دو دستگی در تماشاگران، شرایط را برای آنها مساعد می کند. پس باید الف) در هر دو طرف پله های جایگاه بنشینیم ب) هم بخش های بالایی جایگاه و هم بخشهای پایینی آن را پر کنیم و اگر کم بودیم بی خیال بخشهای میانی جایگاه شویم.

۴- درهای ورزشگاه یک ساعت و نیم قبل از شروع بازی، باز می شوند. برای اینکه بتوانیم در جاهای مناسبی مستقر شویم، لازم است حتما یک ساعت و نیم قبل از شروع بازی در ورزشگاه باشیم.

۵- در روز ۱۳ اردیبهشت، جمعیت معترضان از نداشتن لیدر رنج می برد و برای همین، ناهماهنگی در بچه ها دیده می شد. خوب است چند نفر به عنوان لیدر بچه های معترض مشخص شوند و آنها مشخص کنند که چه شعارهایی و در چه زمانی سر داده شود. لازمه چنین چیزی، حضور به موقع در ورزشگاه است تا هماهنگی ها و مشخص شدن لیدرها به موقع صورت بگیرد.

۶- کلا این نگاه که تماشاگران ایرانی بازی را به دو دسته «ما» (معترضان) و «آنها» (استقلالی ها) تقسیم می کند، چه واقعا اینطور باشد و چه نباشد، در روز بازی مشکل زا خواهد بود. تا می توانیم باید بر مشترکاتمان با تماشاگران حرفه ای استقلال تاکید کنیم. ما هم دوست داریم استقلال ببرد، بنابراین باید با لباس، پرچم و المانهای آبی رنگ به ورزشگاه برویم و  در کنار شعار سیاسی، تیم استقلال را هم  تشویق کنیم. با سوت، با کف زدن، با شعار. به هر حال استادیوم اقتضائات خودش را دارد و با حسینیه و مسجد تفاوت دارد.

۷- به احتمال زیاد باز هم ماموران نیروی انتظامی از ورود پرچم بحرین به ورزشگاه ممانعت خواهند کرد. بنابراین باید به راههایی که بتوان پرچم بیشتری به داخل ورزشگاه آورد فکر کرد.

لينكهای مرتبط:‌ قرارمان چهارشنبه درب شرقي ورزشگاه
                      پیشنهادهایی برای بازی استقلال - النصر