محمود صارمی، ساکن قزوین است و در هر دو بازی «پرسپولیس - الاتحاد» و «استقلال - النصر» از قزوین به ورزشگاه آزادی آمده بود تا اعتراض خود را به توحش و اشغالگری آل سعود نشان دهد. او از جیب خودش، ۱۵ بنر بزرگ از «سیدحسن نصرالله» درست کرده بود تا در بازی پرسپولیس - الاتحاد در دست تماشاگران معترض باشد. بگذریم که ماموران نیروی انتظامی اجازه ندادند که بنرها را وارد ورزشگاه کند. 
محمود، مسافت ۱۳۰ کیلومتری قزوین تا ورزشگاه را طی کرده بود تا در یوم الحساب، حجت خدا بر آن دسته از مدعیان حزب اللهی گری و ظلم ستیزی باشد که ساکن تهرانند و تاکنون به خود در حمایت از مظلومان بحرینی هیچ تکانی نداده اند.
رفقا نگویید ورزشگاه جای اعتراض نیست که جلوی سفارتخانه ها هم شما را ندیده ام. و نگویید دوران اثرگذاری این تجمعات گذشته است که می پرسم تاکنون چه حرکت موثری از شما سر زده است که از شرکت در این برنامه های بی اثر، خودداری می کنید. یعنی اینقدر صبورید که می توانید دردتان را در سینه ها حبس کنید (دردی که اساسا باید فریادش زد) یا اساسا دردی در کار نیست؟ جسارتا بنده فکر می کنم دردی در کار نیست. داستان قورباغه و آب جوش را که شنیده اید؟